Voor mijn lieve Huib

Dit is mijn oma; de moeder van mijn vader. Ten tijde van de foto was ze verloofd met mijn opa. Hij vocht in Nederlands-Indië. Contact met het thuisfront was lastig/beperkt en vaak ‘gekleurd’. Defensie deed er namelijk alles aan om de thuisblijvers gerust te stellen. De boodschap moest zijn: ‘het gaat onze jongens goed.’ “Lieve vader en moeder, ja met mij gaat het goed, de zon is warm en alles gaat hier naar wens. Ik hoop dat bij jullie ook alles goed gaat.” (online is een documentaire te zien hierover) 

Andersom kon het thuisfront ook wat inspreken en dat is wat mijn oma hier op deze foto doet. Op de achterkant van de foto staat handgeschreven: ‘Voor mijn lieve Huib. Ter gedachtenis aan de gesproken brief voor onze jongens. Jou Rie.’ Oma leeft al een aantal jaren niet meer en opa is al op 57-jarige leeftijd gestorven aan hartproblemen. Ik herken oma’s handschrift, in de jaren dat ik haar kende schreef ze precies zo. De woorden op de vergeelde achterkant van de foto… ze ontroeren me. Het is een stukje voorgeslacht uit een periode die ik niet heb meegemaakt.

Ik weet uit de verhalen van mijn vader, ooms en tantes dat opa verschrikkelijke dingen heeft meegemaakt in Indië, maar daar niet over sprak. Ik voel zelf sterk de behoefte om nog eens naar Museum Bronbeek in Arnhem te gaan. Om me te verdiepen in wat er toen is gebeurd. En om niet te vergeten!

Deel dit bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *